Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 731
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 21 december 2016    

Fiets weg! Rondlopen en zoeken. Het Leidseplein lijkt mijn stalen ros uit 1948 te hebben verzwolgen. Afsluiting van een avondje uit. Nogmaals goed kijken. Nee, de fiets staat niet meer waar hij is achtergelaten. Gestolen? Het is meestal de eerste gedachte die bij een Amsterdammer opkomt. Niet zo vreemd, want jaarlijks worden nog altijd zo’n 50.000 stuks gestolen. Het fietssleuteltje als enig aandenken. De volgende dag oppert een kennis dat ie mogelijk is weggeknipt door de gemeente zelf. Geen moment aan gedacht en toegegeven, de fiets was gestald waar het uitkwam. Doorgaans geen probleem, tegenwoordig is er handhaving. Gaat de gemeente paal en perk stellen aan het Amsterdamse fietsgedrag? In dit fietsersuniversum lijken verkeersregels niet te bestaan. De brik wordt geparkeerd waar het zo uitkomt en de Amsterdamse fietser wordt nogal eens getypeerd als grof en bot. Hij of zij meent altijd voorrang te hebben en steekt bij het minste of geringste de middelvinger op. Maling aan bijna alles, maar wel met een smartphone in de hand. Het zal alleen nog niet meevallen om dit hardnekkige gedrag uit het DNA van de Amsterdammer te halen. Stap voor stap worden de bewoners van fietsstad nummer één – of was het toch Kopenhagen? - duidelijk gemaakt dat het tijd is voor wat meer beschaving qua fietsgedrag. Daarom staan we op dinsdagmiddag met een stuk of tien narrige fietsers bij het fietsdepot van de gemeente. Een kolossaal terrein in Westpoort langs de A5 met het oppervlak van een voetbalveld. Het hele terrain is bezaaid met fietsen. Allemaal in een vak met sticker, nummer plus datum van verwijdering. De verweesde karretjes wachten tot hun baasje ze asjeblieft weer komt halen.
‘Hinder’ noemt de gemeente het op de felrode sticker die om het stuur is geplakt. Staat van de fiets, overschrijding parkeerduur of uitvoering van werkzaamheden had eveneens aanleiding kunnen zijn. In ieder geval heeft verwijdering van de tweewieler plaatsgevonden op grond van artikel 4:27 en daar is geen speld tussen te krijgen. De dames van de receptie zijn wel wat gewend. Geroutineerd werken ze de verzoeken om teruggave van in beslag genomen fietsen af. Na legitimatie en betaling van 22,50 euro mag de oude transportfiets van de chroniqueur van oud-Amsterdam mee terug. Het weerzien was een m0oi cadeau. ‘Jij met je fiets, da’s een gelukkig huwelijk’, zei mijn buurman op de gracht. Daar is ook geen speld tussen te krijgen.