Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 708
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 13 juli 2016  

Wel eens aandachtig op een kaart gekeken naar het stratenpatroon van de oude stad? Het lijkt net een kruip-door-sluip-door netwerk, waarbinnen stegen oorspronkelijk fungeerden als verbinding met aan- en afvoerroutes over water. Na het dempen van verschillende waterwegen werden ze zoetjesaan volgebouwd met werkplaatsen en kwam er de nodige handel en wandel.
Toch heeft de steeg bij ons altijd een negatieve bijklank gehad, getuige een oud gezegde als ‘straten vóór stegen kennen’. Sneu, maar het klopt dat er tot ver in de twintigste eeuw onder armoedige omstandigheden werd geleefd. In de loop der tijd was veel bedrijfsruimte omgebouwd tot schamele woninkjes om de bevolkingsgroei en woningnood tussen de twee wereldoorlogen op te vangen. Aan hun lot overgelaten was verpaupering en verwaarlozing het gevolg. Voeg daar prostitutie en de latere drugshandel aan toe en het is een ‘no-go area’.
In de tachtiger jaren liet de gemeente zich eindelijk zien door 36 van de 128 stegen dicht te gooien omwille van de sociale veiligheid. Pas een paar jaar terug zijn de Spook-, Vredenburger- en Waterpoortsteeg weer voor publiek opengesteld. Daar bleef het bij, want in de wijde omgeving is het merendeel nog afgesloten. De tijd lijkt rijp om ze open te gooien of vinden bewoners het wel prettig zo?
Aan de Oudezijds Voorburgwal, direct naast coffeeshop The Bulldog ligt de drukke Trompettersteeg. De toegang is overbouwd en vormt een poortje. Het is er amper 1 meter breed en trekt vooral toeristen die lijken te worden opgeslokt om aan het eind te worden uitgespuwd in het Sint Annenkwartier, vlakbij het Oudekerksplein. Dit is het hart van Project 1012 en dat laat zich niet onbetuigd. Veel ramen zijn verdwenen en jonge ondernemers doen hun best levensvatbaar te worden. Dapper om hier te pionieren, want het imago van een hoerenbuurt kentert niet snel.
Bij stegen denkt de chroniqueur van oud-Amsterdam het liefst aan de ‘calles’ in Venetië. Niks gribus, maar redelijk gevuld met winkeltjes en eettenten, goed onderhouden en verlicht. Zo kan het ook en dat besef neemt toe. Als Amsterdam haar reputatie als werelderfgoedstad serieus neemt kan dat natuurlijk niet anders. De bezem door een hoop stegen plus een portie ondernemingszin en ze worden net zo ‘booming’ als de rest van de binnenstad. Er komt een tijd dat Amsterdammers straten én stegen kennen.

Bijschrift bij de foto:
In de uiterst smalle Trompettersteeg woonde ooit de hoornblazer van de Oudekerkstoren.