Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 702
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 1 juni 2016  

Ruim een halve eeuw geleden had verwaarlozing en onverschilligheid de binnenstad bijna kapot gemaakt. Bestuurders zagen meer in saneren dan in herstel van het stadsbeeld. Er bestond zelfs een idee grachten te dempen ten behoeve van parkeergelegenheid. Het absurde plan had ook nog behoorlijk wat aanhangers. Los van enkele foute beslissingen, is een omvangrijke verkrachting van de historische aanleg van de oude stad gelukkig uitgebleven. Waar de binnenstad destijds nog een ‘bloem staande op uitvallen’ werd genoemd, maakt het nu, vol trots, deel uit van het werelderfgoed. Hiervoor zijn we absoluut dank  verschuldigd aan de doortastende aanpak van restaurerende instellingen die ervoor hebben gezorgd dat de oude stad voor het nageslacht is behouden. Al die monumentenzorgers die in hun missie bleven geloven, hebben toch maar mooi gelijk gekregen. Het opknappen van historische delen van de stad bracht alleen maar positieve initiatieven op gang. De middenstand vaart er wel bij en de bloem heeft zich aardig weten te handhaven. Een mooi voorbeeld is de Herenstraat, een zogeheten radiaalstraat te midden van de Herengracht en Keizersgracht. Tussen 1959 en 1966 kocht Stadsherstel Amsterdam N.V. de bouwvallen op de nummers 41 tot 29. Pal om de hoek op de Keizersgracht werden de panden op 97 en 99 aangeschaft. De huizen stamden uit de periode 1650-1700 en waren in vervallen staat. Het hele blok vroeg om een gedegen aanpak in de categorie ‘rotte kies’. Kon het worden opgelapt of moest worden gekozen voor een andere aanpak? Erg bemoedigend was het allemaal niet. Wat er nog van het rijtje overeind stond, verkeerde bouwkundig in puur slechte staat; hetzelfde gold voor Keizersgracht 97, dat ingepakt en gestut zijn dagen sleet. Uiteindelijk moest worden gekozen voor herbouw. Het gehele hoekcomplex Herenstraat/Keizersgracht werd opnieuw opgetrokken en is weer in oude luister hersteld. De Herenstraat heeft de sfeer van één van de ‘Negen Straatjes’, maar is niet volgestouwd met kledingzaken en winkelketens. Het bezit nog de charme van een buurtstraatje met een prettige afwisseling aan winkels en een beetje dorpse sfeer. Zelfs op een zaterdagmiddag kan er nog lekker worden geslenterd. Mag dat zo blijven? Een bakker, slager of groentenboer is er niet meer te vinden, maar wie heeft nou niet graag een wijnhandelaar die ‘De Ware Jakob’ heet en ook nog bestellingen rondbrengt met de transportfiets?  

Bijschrift bij de foto:
Het hoekcomplex Herenstraat/ Keizersgracht in 1963 en 2016.