Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 696
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 20 april 2016  

De Dam is een groot, stenig plein dat intensief wordt gebruikt. Het is van oudsher een verzamelplaats van diverse activiteiten, een plein voor iedereen. Oorspronkelijk vormde het de verbinding tussen nederzettingen aan weerszijden van de rivier. Toen die geleidelijk aan breder werd, ontstond een plein. Met de bouw van het stadhuis in de 14de eeuw werd de Dam ook een bestuurlijk centrum. De stad is als het ware om dit middelpunt heen gebouwd. Zoiets bepaalt het DNA, de erfelijke informatie van zowel het geliefde als verguisde plein. Zelfs de duiffies zijn zo slim geweest er massaal naar toe te trekken.
Te volks, te weinig elegant? Het is nooit goed of het deugt niet en dus moet de Dam op de schop. Het Parool gooide onlangs de knuppel in het hoenderhok en startte een discussie over het gebrek aan kwaliteit van het plein. Er worden altijd maar vergelijkingen gemaakt met pleinen in andere landen, maar dan wordt voorbij gegaan aan het oorspronkelijke karakter. Dit plein is het hart van de stad.  
Nog geen vijftien jaar geleden heeft de Dam een fikse opknapbeurt gehad. Het plein is leger gemaakt en dat maakt het tot een historisch gezien acceptabel geheel. Er is een vloer gelegd met 2,5 miljoen keitjes waar langdurig op was gestudeerd voor ze werden aangeschaft. Ook al fietst het misschien niet zo prettig, de huidige bestrating deugt. Jammer dat het plein in tweeën wordt gesplitst, maar ook het verkeer is destijds sterk teruggedrongen.
Dat het plein niet verwordt tot een centrale plek in het toekomstige pretpark moet worden voorkomen. Madame Tussaud valt niet makkelijk meer weg te denken. Helaas verschijnt binnenkort ook nog eens het spektakel Ripley’s Believe It or Not! op de Dam. Laat de gemeente dan tenminste de kermis naar elders verbannen! Het betrekken van het paleis bij het plein zou het meer waardigheid kunnen geven.
Eer het Haarlemmerplein werd wat het nu is, heeft zo’n veertig (!) jaar geduurd. Het Leidseplein wordt nu onder handen genomen en daar is de gemeente heus nog wel even zoet mee. De Dam heeft dus helemaal geen prioriteit. Ook de chroniqueur heeft wel iets anders aan het hoofd, namelijk de organisatie van een grote fietsdemonstratie voor een autovrije binnenstad op 28 mei a.s. Wat het startpunt zal zijn? Op de enige, echte Dam natuurlijk!

Bijschrift bij de foto: De Dam is en blijft zoals het is en zal naar aller waarschijnlijkheid niet veranderen.