Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 686
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 10 februari 2016

Wat is de Rozengracht meer dan een korte racebaan tussen de De Clercqstraat en de Westermarkt? Ooit was het nog één van de elf idyllische grachtjes in de Jordaan, waar zelfs Rembrandt op nummer 184 zijn laatste uren doorbracht. In 1889 werd de gracht jammer genoeg gedempt. Enerzijds vanwege het vervuilde water, anderzijds om een opening te maken naar de nieuwe wijken in het westelijk deel van de stad. De Rozengracht lijkt niet hersteld van die rigoureuze ingreep. Door het onduidelijke karakter en de geringe samenhang in architectuur ontbreekt het aan een eigen identiteit. In feite is de weg een bonte verzameling bouwsels uit diverse perioden, in verschillende stijlen en verschillend van schaal. Netjes gezegd, er is sprake van een ‘disharmonieus totaalbeeld’.
Behalve door het stoplicht halverwege, voelen auto’s en trams zich niet gehinderd om in flink tempo van de ene naar de andere kant van de gracht te razen. Op de vrij brede weg is dubbelparkeren de meest gekozen oplossing voor snel even een boodschap doen. Langs de kant staan gelukkig redelijk veel bomen. Als ze in bloei staan krijgt het rommelige straatbeeld zomaar iets sfeervols. Dat er goede en zelfs vrij bekende zaken zijn te vinden, heeft van de Rozengracht nooit een echte winkelstraat gemaakt. Het nodigt gewoon niet uit tot slenteren en etalages kijken. De meeste bezoekers lijken te weten waar ze voor komen en vertrekken weer.
De droom van elke monumentenzorger - het opnieuw opengraven van de Rozengracht - is waarschijnlijk een stap te ver, maar deze straat hunkert naar een liefdevolle aanpak. De heringerichte Utrechtsestraat en succesvolle aanpak van de Haarlemmerstraat, -dijk zijn er beslist van opgeknapt. Voor de Rozengracht zou dat onder meer betekenen dat de verkeerssituatie wordt aangepakt, sommige parkeerhavens opheffen, trottoirs verbreden en opnieuw bestraten. Hier en daar de fietsoverlast wegnemen met als resultaat een minder ordeloos geheel. Mocht het ooit zover komen dan zullen er over de plannen vast heel wat inspraakavonden worden gehouden. Op weg naar café d’Oude Wester passeert de chroniqueur van oud-Amsterdam bakkerij ’t Stoepje. Aan de gevel hangt nog het spandoek, waarop hun oliebollen worden aangeprezen. Als het blijft hangen zijn ze alvast mooi op tijd. Met een toekomstige  herinrichting van de Rozengracht komt het ongetwijfeld ook goed.

Bijschrift bij de foto: Na de demping in 1889 is de Rozengracht er niet echt op vooruitgegaan.