Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 685
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 3 februari 2016  

Eind jaren zestig werd de onvrede over het slopen van woningen in de stad zo groot dat kraken populair werd onder het mom van ‘Red een pandje’. Bovendien was er vrij veel woningnood, terwijl in en rond het centrum veel huizen jarenlang leegstonden. Zelfs de chroniqueur van oud-Amsterdam raakte eventjes besmet met het virus en heeft in 1972 nog een leegstaand pand aan de Kerkstraat gekraakt. De ontruiming van veel woningen in de Nieuwmarktbuurt voor de aanleg van de Oostlijn van de metro leidde in 1975 tot stevige rellen. Die rigoureuze sanering werkte als de spreekwoordelijke rode lap op een stier. Het resultaat was dat actiegroepen en kraakorganisaties zich organiseerden. Daarmee werd het kraken grootschaliger. In de Verversstraat – ingeklemd tussen Zwanenburgwal en Groenburgwal - namen leden van de actiegroep Nieuwmarkt in 1975 het gebouw de Leeuwenberg op nummer 27 in bezit. Het maakte deel uit van een reeks panden van de gebroeders Leeuwenberg, handelaren in ijzerwaren. De Verversstraat – een verwijzing naar de lakenindustrie in de 16e eeuw – is vooral bekend vanwege de luchtbrug die pakhuizen van het bedrijf, aan weerszijden van de straat, met elkaar verbond. In de volksmond wordt het de ‘brug der zuchten’ genoemd naar het roemruchte exemplaar in het wonderschone Venetië, ook werelderfgoed. In de Leeuwenberg zijn na de kraak twaalf appartementen met veelal zicht op  de Zwanenburgwal gerealiseerd. Het geheel kwam vervolgens in handen van woningcorporatie Ymere, die – het is haast niet te geloven – de woningen aan de voormalige krakers te koop heeft aangeboden voor het totaalbedrag van 800.000 gulden. In de ogen van de ex-krakers was huizenbezit rechts en dus taboe!
Het fenomeen kraken is de laatste jaren meer naar de achtergrond verdwenen. Eén van de laatste stuiptrekkingen van de krakersbeweging was de bezetting van het pandje aan de Wijde Heisteeg 7. Onterecht gekraakt, want er is hier geen sprake van opzettelijke leegstand of speculatie, maar van een trage, juridische procedure rond dit rijksmonument. Intussen staat de Leeuwenberg aan de Verversstraat mede symbool voor de jaren van protest tegen leegstand en speculatie. In dat opzicht heeft al dat actievoeren zijn nut gehad. Alle spanningen die het in de stad veroorzaakte, lijken nu te zijn omgezet in een zoete herinnering.  

Bijschrift bij de foto:
De luchtbrug in de autovrije Verversstraat, die de Raamgracht met de Staalstraat verbindt.