Voor Stadsblad de Echo schreef Hans meer dan 10 jaar een wekelijkse column met als titel 'Amsterdam omsingeld'. Belangrijk voor een monumentenkenner als Hans is dat de feiten kloppen en dus werd het stuk altijd grondig herlezen voor het naar de redactie ging. Er zitten er een aantal tussen waar hij trots op is, zoals het stuk over het terugvinden van een marmeren fontein, die was verdwenen uit een huis aan het Singel. Het fonteintje bleek te zijn gekocht door een nietsvermoedende restaurateur. Na een oproep in ‘Amsterdam omsingeld’ kon het weer op zijn oorspronkelijke plek worden opgehangen. De samenwerking met Stadsblad de Echo werd helaas gestopt, maar een groot deel van de columns is hier terug te lezen. Eind 2017 is Hans gevraagd om een bijdrage te leveren aan de Binnenkrant. Deze wijkkrant verschijnt vier maal per jaar en zijn column is getiteld ‘Thuis in d’Oude Stadt’.

Amsterdam omsingeld 618
Gepubliceerd in Stadsblad de Echo van 23 juli 2014

Door op een zonnige dag de oversteek te maken naar één van de Westelijke Eilanden wordt de chroniqueur altijd weer verrast door de kalme sfeer van het haast dorpse karakter. De drie kunstmatige eilanden in het westen van de oude stad behoren tot de stadsuitbreiding uit 1613. Het westelijke deel van de grachtengordel plus de Jordaan kwamen in die periode namelijk tot stand. Scheepswerven, pakhuizen en teertuinen bepaalden grotendeels het beeld van de buurt.
De Zandhoek ligt aan de oostzijde van één van de eilanden, het Realeneiland. Het is feitelijk een kade en kreeg in 1634 als bestemming een zandmarkt - vandaar de naam. Woonhuizen verschenen er pas na 1637. Het is altijd een bedrijvige buurt gebleven tot de allure in de loop van de 19de en 20ste eeuw verloren ging. Rond 1940 was het merendeel van de woningen onbewoonbaar verklaard en sloop dreigde. Toen Vereniging Hendrick de Keyser, de oudste restaureerde instelling uit 1918 van Nederland, in 1949 Zandhoek 4 kocht, werd in feite het startschot gegeven van de monumentenzorg in Amsterdam. Ruud Meischke, destijds hoofd van het Gemeentelijk Bureau Monumentenzorg, liet de chroniqueur van de Westelijke Eilanden eens weten: ‘Ach, we zijn gewoon begonnen met één huisje op de Zandhoek.’ Het eerder genoemde bureau deed de planvoorbereiding en zorgde voor de nodige subsidie. De opdrachtgever tot één van de eerste restauraties van oud-Amsterdam was dus de Vereniging Hendrick de Keyser. De gevelstenen met beeltenissen van Petrus, S.Jan en Noachs Arck van Zandhoek 4 - het was toen verdeeld in vijf woningen - zijn behouden en op de huizen kwamen nieuwe toppen met beeldhouwwerk in de stijl van Lodewijk XV. In de jaren daarna werd het rijtje tot aan de Taanstraat in zijn geheel gerestaureerd. Befaamd is ook ‘De Gouden Reael’ dat in 1648 als haringpakhuis werd gebouwd en tegenwoordig als café-restaurant met een Franse keuken dienst doet. Na een gemaakte wandeling op 13 juli jl. over de eilanden was het er zeker goed toeven! Komende zondag 27 juli gaan we weer op pad. De wandeling voert ons naar het Rijksmuseum, waar we beginnen bij de infobalie in het atrium van de Nationale Schatkamer van ons land. Prijs 10 euro, opgave bij de chroniqueur van het jongste werelderfgoed, telefonisch: 020-6222213 of per e-mail hanstulleners@zonnet.nl. Op woensdag 30 juli is er om 14 uur een wandeling langs historische torens.

Bijschrift bij de foto:
Een tamelijk onbekend deel van de oude stad is de Zandhoek, genoemd naar een zandmarkt die hier vanaf 1634 gehouden werd. De Zandhoek bestaat uit 14 huisjes, die allemaal onder monumentenzorg vallen. In de jaren vijftig van de vorige eeuw waren ze bijna allemaal gesloopt.