Gepubliceerd in de Binnenkrant, zomer 2022

Bij Mister Mokum op de Haarlemmerstraat willen ze aantonen dat de stad altijd van en voor de Amsterdammer zal blijven, want volgens hen zijn lokale bewoners de ruggengraat van deze stad. Mooi gezegd, maar dat de stad aan het veranderen is en allang niet meer uit onvervalste Amsterdammers bestaat, zal bijna niemand ontkennen. Op hun website laten ze zelfs weten dat de echte Amsterdammer tot een uitstervend ras lijkt te gaan behoren. Hoe het ook zij, het kleine winkeltje op Haarlemmerstraat 46 wordt beschreven als een initiatief door Amsterdammers voor Amsterdammers. Behalve voor broodjes en allerlei drankjes kan een bezoeker er ook terecht voor cadeauartikelen, kleding en andere voorwerpen zoals kunst of fotografie die als thema Amsterdam/Mokum hebben of van Amsterdamse makelij zijn. Het wordt blijkbaar gewaardeerd, want het concept slaat aan en de broodjes worden “super lekker” gevonden. Voor een knipbeurt door kapper Dennis moet een klant via de website een afspraak maken. Deze keer kocht de chroniqueur van deze werelderfgoedstad 32 historische prentbriefkaarten. Het was een setje fraaie, oude kaarten waar bijvoorbeeld de bloemenmarkt op het Singel nog bestaat uit drijvende schuiten met verse bloemen. Een andere kaart toonde de Pastoorsbrug, tot 1966 een voetgangersbrug over de Keizersgracht en de Brouwersgracht ook wel Kippenbrug genoemd. Persoonlijk was de columnist blij met de hier afgebeelde prentbriefkaart die het laatste stuk van de 14e eeuwse Oudezijds Achterburgwal laat zien. Links zien we het Rusland, vervolgens de Slijkstraat en verderop de Oudemanhuispoort. Na de brug begint de Grimburgwal. De kaart, met een poststempel uit 1950, bracht een aardige herinnering naar boven. Want zit een mens niet vol met persoonlijke anekdotes? Vaak zijn het van die schijnbaar toevallige belevenissen, die soms tot iets aardigs leiden. Zo raakte ondergetekende lang geleden in gesprek met de schilders, die werkten aan Oudezijds Achterburgwal 201. Het monumentenhuis heeft links op de gevel een steen met het woord ‘Anno’ en rechts een steen met het jaartal 1673. Destijds waren beide praktisch onleesbaar geworden. Door de schilders een briefje van 25 gulden toe te stoppen waren ze bereid de letters en cijfers uit een pot grachtengroen donker en weer leesbaar te maken. Het geld was goed besteed, want de volgende dag was het pand weer leesbaar gedateerd. De middelste steen met de afbeelding van een kuiper werd later keurig geloogd en gepolychromeerd. De verhoogde halsgevel zag er vervolgens weer spic en span uit en wordt vandaag de dag intensief bewoond door studenten.